Δεν έχει υπάρξει στην ιστορία του κινηματογράφου τόσο ειλικρινής ταινία που να ασχολείται με τα ναρκωτικά. Γιατί πάνω απ' όλα το Trainspotting δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ευφυέστατη ταινία που ασχολείται με τη ντρόγκα. Βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Irvine Welsh και σκηνοθετημένη από έναν σκηνοθέτη-σύμβολο για τα 90's, τον Danny Boyle. Άλλοτε καταιγιστική κι άλλοτε νωχελική κι εφιαλτική. Ακριβώς όπως η ζωή των ναρκομανών που τόσο γλαφυρά περιγράφει.Ο τίτλος, απόλυτα ταιριαστός. Trainspotting, σε πολύ ελεύθερη δική μου μετάφραση, σημαίνει το να κοιτάζεις τα τρένα καθώς αυτά περνούν. Οι πρωταγωνιστές της ταινίας, όλοι τους μια μεγάλη παρέα, είδαν το τρένο της ζωής να περνά μπροστά τους αλλά δεν ανέβηκαν, επέλεξαν όπως μας δηλώνει ευθύς εξ' αρχής ο Renton να μην διαλέξουν την τυπική αστική ζωή που έχει ο καθένας από μας. Έτσι και στην πραγματικότητα (αυτή που τόσο μπερδεύουμε οι κινηματογραφόφιλοι με το fiction της μεγάλης οθόνης), άλλοι απ' τους ναρκομανείς δεν ανέβηκαν σ' αυτό το τρένο ηθελημένα, άλλοι το 'χασαν κι άλλους τους παρέσυρε στο σαρωτικό του διάβα. Η διαδρομή που τελικά ακολουθούν σίγουρα πιο επικίνδυνη, αλλά και πιο περιπετειώδης, και προς Θεού τίποτα το κακό και μεμπτό δεν υπάρχει σ' αυτή. Ακόμη και οι ,γνωστοί για τη βλακεία τους, νόμοι ποτέ δεν απαγόρεψαν τη χρήση ναρκωτικών ουσιών (τώρα η διακίνηση, τα εγκλήματα και η άλλη πλευρά των ναρκωτικών δεν έχει θέση στο Trainspotting, αφορά άλλες ταινίες όπως το Traffic του Soderberg - υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ του τύπου και της ποιότητας των ναρκομανών των δύο ταινιών, όπως και στον τρόπο που αντιμετωπίζει ένα τέτοιο ζήτημα το Hollywood και μια βρετανική παραγωγή)
